Tramwaj zwany podglądaniem

Byłam strasznie ciekawa debiutu reżyserskiego Angeliny Jolie, In the land of blood and honey przede wszystkim ze względu na tematykę filmu - przemoc wobec kobiet w Bośni i Hercegowinie podczas serbskiej rzezi w latach 90.

Konflikt zbrojny miał być tylko tłem dla uczucia, które połączyło serbskiego żołnierza i Bośniaczkę, temat i pomysł wzbudziły protesty w samej Bośni ze względu na ogrom przemocy jaki dotknął muzułmanki (50 tysięcy kobiet zostało zgwałconych) ze strony Serbów.

Film jak film, amerykańskawy, miejscami naiwny, ale sama gra głównej pary niezła i mimo nieudanego scenariusza oraz reżyserii, da się go obejrzeć.

Ale mniejsza o film, najciekawszy jest temat, który warto przypominać choćby ze względu na polski wątek bośniackiej tragedii i konsekwencje wydarzeń w Bośni dla Polek.

Papież Polak wystosował otóż w 1993 do arcybiskupa Sarajewa Vinko Puljica list, w którym nawoływał ciężarne, bośniackie ofiary gwałtów, aby "przekształciły akt przemocy w akt miłości i powitania", czyli mówiąc po ludzku, żeby rodziły dzieci swoim oprawcom, mordercom swoich rodzin i gwałcicielom, i powstrzymały się od aborcji. Niesmacznemu pomysłowi pikanterii dodaje fakt, że większość ofiar to muzułmanki, więc list papieża Polaka był nie tylko wyrazem braku wrażliwości na sytuację ofiar gwałtu i elementarnej wyobraźni, ale i międzynarodowym skandalem, za który Watykanowi należał się nuke from the orbit.

Resztę już znamy. Papież w antyaborcjonistycznym zrywie popełnił chwilę później Evangelium Vitae, co zaskutkowało polską i ogólnochrześcijańsko-światową, marketingową histerią hierarchów na temat zarodków, która trwa po dziś dzień, która znakomicie się sprzedaje i która jest jednym z miliona powodów, dla których obowiązkiem moralnym każdego człowieka jest zdrowy, zajadły antyklerykalizm.

Jako, że nie jestem pacyfistką, a jakoś wypadałoby zakończyć, to

Nigdy więcej papieża Polaka.