Tramwaj zwany podglądaniem

Czytam właśnie Kochaj i rób, wywiad rzekę S. Sierakowskiego z Kingą Dunin, a w myśl tytułu, kocham - tę książkę i robię - notkę.

Kochaj i rób zahacza o dzieciństwo znanej feministki (czy wypada w ogóle tak szufladkować Dunin?), sporo miejsca poświęca rzeczywistości PRL, w tym działaniu w opozycji, które odziera z mitycznych wyobrażeń, jakimi karmione jest każde nowe, polskie pokolenie, ale najbardziej wartościową (dla mnie) częścią tej pozycji jest ta dotycząca moralności. Dunin rozprawia się z zarzutem nihilizmu, kierowanym pod adresem ateistów i liberałów, którymi to zarzutami równie chętnie szafuje Kościół Katolicki, co politycy ugrupowań skrajnej prawicy (jak choćby Jarosław Kaczyński, po ostatnim exposé  premiera). Ich teza brzmi: ludzie, którzy nie wierzą w Boga i odrzucają wartości katolickie, są nihilistami. A Dunin z tą arogancką tezą polemizuje:

Zdolność do empatii jest cechą wrodzoną, przysługującą wszystkim wyżej zorganizowanym organizmom, chociaż występuje w różnym natężeniu. Po prostu istnieją osobniki mniej lub bardziej empatyczne oraz osobniki empatii pozbawione(...).

Komu współczuje prawica? Chrystusowi na krzyżu, który może stać się symbolem wszystkich ludzkich cierpień, ale to jednak symbol, a nie konkretna, cierpiąca osoba(...).

Poza tym prawica współczuje sobie. Własnemu narodowi- podstępnie niszczonych przez zewnętrznych wrogów. Własnej grupie religijnej, która cierpi, bo nie może narzucić swoim zasad wszystkim dookoła (...).

Kinga Dunin mówi (pisze) o cierpieniu kobiet, które pozbawiono prawa do usunięcia ciąży w imię obrony "życia poczętego", o cierpieniu zwierząt, które lekceważymy jako społeczeństwo, wskazując winnych:

Może zabrzmi to jak paradoks, ale jestem przekonana, że konserwatywno-prawicowo-kościelni moraliści, atakując bezpardonowo wszelkie inne propozycje etyczne i ich przedstawicieli, w istocie odpowiadają za stępienie moralnej wrażliwości społeczeństwa.

Ogromnym atutem (poza milionem innych) Kochaj i rób, jest uderzająca skromność (przesadna!), z jaką współautorka mówi o sobie i fakt, że tezy jakie formułuje są raczej poszukiwaniem odpowiedzi niż narzucaniem czytelnikowi ostatecznych rozwiązań.

Kochaj i rób polecana również tutaj, jako książka ważna.

*

Kochaj i rób, Kinga Dunin, Sławomir Sierakowski, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2011.